تبلیغات
اشک ققنوس - شعر زنان معاصر
 
اشک ققنوس
پنجشنبه 16 اردیبهشت 1389 :: ققنوس اشک
(( جهان می سوزد ))

تا عشق تو در دلم نهان می سوزد
جانم ز غمت شراره سان می سوزد
ای کشورم ای همیشه در خاطر من
از هجر توام  روح و روانم می سوزد
هرگاه به یادت غزل آغاز کنم
از یاد تو خامه و زبان می سوزد
زان شعله که دشمنت به جان افکنده است
بر پیکر ما تاب و توان می سوزد
پاییز فشرده ایم و گویی با ما
در خانه ی فصل ها زمان می سوزد
دور از تو در انجماد الفت محصور
جان با تو در آتش روان می سوزد
ما خیل پرندگان هجرت تا چند
نظاره کنیم که آشیان می سوزد
                 «هما محستب زاده آذر»
___________
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(( قلم و کاغذ ))

قلم با کاغذی می گفت روزی
ترا نقش و نگار از زحمت ماست
مرا علم و فن کار است دائم
ترا بی رنگی ها و خاموشی هاست
تو صاف و ساده و ما شوخ و شنگیم
تو گمراهی و ما را راه پیداست
ز هر گامی که در راهت گذارم
خط و خالم به رخسارت هویداست
سرو کارم بود با شعر و شاعر
ادیب و عالم و شاعر ز من خواست
کتاب و مکتوب و مسجد، معلم
بود از فیض من گر سر به بالاست
نبودم من، اگر عالم نبودی
سخن هایم نمودی هر کژی راست
بدو کاغذ بگفتا صاف و ساده
صدا هرگز نه از یک دست برخاست
تو نقاشی و من نقشت پذیرم
که بی من کی خط و خال تو برخاست
جهان یک سر ز اضداد است آباد
جهان یا رب بدین گونه چه زیباست
                 « نفیسه خوش نصیب»
___________
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(( در تفکر حیرانم . . .))

حالتی عجب دارم خویش را نمی دانم
کیستم کجا بودم در تفکر حیرانم
گاه مست و مدهوشم گه ز سر رود هوشم
گه به بزم عاشقان گه چون گل پریشانم
گه چون صبح نورانی گه چون شام ظلمانی
گه به تخت سلطانی گه فقیر و حیرانم
گه روم به میخانه گه روم به بتخانه
گه روم سوی مسجد گه به ذکر قرآنم
گه عشق می ورزم گه چو شمع می سوزم
گه به مجلس رندان گه چو ابر نیستانم
گه شوم چون دیوانه گه شوم چو فرزانه
گه چو ابر گریانم گه چون غنچه خندانم
گ دلیل افلاطون گاه می شم مجنون
گه پی شفای خویش گاه ترک درمانم
گه روم سوی صحرا گه نشسته ام تنها
گه چون عاشق مجنونم گه به سلک رندانم
گه به حیرت «عایشه» گه به فکر و اندیشه
گه ز غم جگر ریشم گه ز خون گریزانم
                               « عایشه »
___________
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(( قلب های آهنی ))

تا طلوع رنج را باور کنید
خواب را ای خفتگان کمتر کنید...
تا به کی در پیله پندارها ؟
با به کی در سایه ی دیوارها؟
باز، خون خشکیده در رگهای ما
قلب هامان آهنی شد، وای ما
چشمهامان بی فروغ و سرد شد
سینه مان آرامگاه درد شد
آخر ای بی دردها، آمد بهار
ای همه نامردها، آمد بهار
این سرا پا بی خیالی تا به کی؟
تشنه ایم این خشکسالی تا به کی؟
شد نگاهم در به در، باور کنید
خواب را ای خفتگان کم تر کنید
                      «زهرا رسولی»
___________
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(( امید ))

پس هر سحر گه شامی
پس هر پگاه است صبحی
چه کنم طلوع خامی
که غروب دور دارد
چه خوش است این شبها
که پیام نور دارد
                  «نپتون رئوفی»
___________
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(( صبر سپیده ))

پیمان بغض بسته، درین خطه شاه شب
ای روز، خامشی، زچه؟ در پیشگاه شب
آتش زنیم قافله ی صبحگاه را
قاصد رسید و گفت:ز مُلک تباهِ شب
ظلمت گرفت دامن صبر سپیده را
بخت سیاه ماست، فریاد گناه شب
با گریه های ممتد بی اختیار خویش
خواهم که باز، عقده گشایم ز آه شب
شمشیر قهر می کشم از خشم روزگار
تا انتقام سرخ بگیرم ز شاه شب
در فرصت سپید عبور نسیم صبح
می ترسم از طلسم عجیب نگاه شب
ای آیه های سبز مددکار ما شوید!
باطل کنید جادوی چشم سیاه شب!
خواهم که شعر نو سرایم، ولی دریغ!
درگیر مانده قافیه اندر پناه شب
                     «نپتون رئوفی»
___________
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(( همزاد آفتاب))

در لحظه های فرهتِ میلاد آفتاب
می گویم از حکایت و از یاد آفتاب
می ریزد از فصاحت آهنگِ شعر من
گلواژه های ذهنِ همزاد آفتاب
تا بنگرم طلوع شگرف سپیده را
آکنده از سخاوت و از داد آفتاب
یک اعتمادِ صادقِ و دیرینه خوانده ام
در آیه های روشن میعاد آفتاب
تا بشنوم ز زمزمه های عجیب سرخ
از رازهای مبهم فریاد آفتاب
محو سکوت خسته شبگیر مانده ام
در خاطراتِ حادثه آباد آفتاب
تا بگذرم ز وسوسه های خیالِ سُستت
از رشته های محکم بنیاد آفتاب
در جستجوی آبی اندیشه بوده ام
در امتداد وسعتِ ابعاد آفتاب
می خوانم از چکامه ی سبزِ غرورِ نور
در لحظه های فرهت میلاد آفتاب
می بالم از شکوه بنفش نغز عشق
زیرا، منم کنایه ی همزاد آفتاب
                         «نپتون رئوفی»
___________
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(( اوج عرش))

ای شه باسخای من دل شده مبتلای تو
طوطی طبع من می کند شام و سحر نوای تو
عمر عزیر را دهم در هوش لقای تو
محرم سرّلامکان جان و دلم فدای تو
مرغ دلم به اوج عرش پر زند از هوای تو
وصف تو چون بیان کند سوخته ی وصال تو
طوبی جنـت است خجل از قد با کمال تو
جز غم عاصیان دگر هیچ نه در خیال تو
نور همه جهان بود پرتوی از جمال تو
تابش ماه بر فلک از شرف لقای تو
                     «صنوبر عاجزه»
___________
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(( کتب عبرت))

همه اوضاع جهان طور دیگر می بینم
خانه ی ظلم و ستم را به خطر می بینم
چرخ گردون ز جفا روزم اگر تیره نمود
هست امیدی که پی شام،سحر می بینم
دشمنان در صدد رام من و تو شده اند
این تپش ها همه بی جا و هدر می بینم
مقصد ما وتو دستان پر از آبله ای است
کان چو نیروی ز فولاد به در می بینم
کاخ ارباب به رنج من وتو گشته به پا
عاقبت کاخ ستم زیر و زبر می شود
نان ما تر شده ز خون دل و اشک دو چشم
دشمنان غرقه به خون خاک به سر می بینم
از گذرگاه حوادث به من این مژده رسید
زور سرمایه شکست ز کمر می بینم
دور رنج و غم خود را چو کتاب عبرت
سابق مدرسه ی نوع بشر می بینم
روزی آید که بچرخد به مراد من وتو
این سخن گرم چو خورشید و قمر می بینم
                             «خورشید عطایی»
___________
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(( ستم))

تا نظر در چمن وضع جهان وا کردم
ستمی بود که بر دیده ی بینا کردم
نه چمن رنگ وفا داشت نه گل بوی لقا
حیرت آلوده بهر سو که تماشا کردم
شرح چشمی چو مگس کردم و بس شرمیدم
هر متاعی که از این شعله تمنا کردم
گر ز محشر ز من از حاصل دنیا پرسند
گویم افسوس همه خواهش بی جا کردم
ذره ای نیست به کف زین سفر دور و دراز
عفو خواهم ز خدا آنچه خطاها کردم
«فدوی» بار خجالت بکشی روز جزا
زآن که در عالم فانی که مهیا کردم
                        «آمنه فدوی»
___________
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

((تنهایی))

دلم دردی نهان دارد درین دنیای تنهایی
غبارین وحشت دارم ازین شبهای تنهایی
نمی دانم چرا بی خود به دامم می کشد جبری
مگر صیاد دارد بیشه در صحرای تنهایی
به روحم شورش اندازد به جانم افکند دردی
عجب هنگامه ای دارم درین غوغای تنهایی
اگر بی باک تر گردم، به کویش شعله اندازم
زنم آتش به جان و جامه و سیمای تنهایی
دلا بار دگر بشنو صدای سرد اندوهم
سرود خسته ای دارم کنون در پای تنهایی
                   «حنیفه فریور روستایی»
___________
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(( ساعت))

سبک تر، زودتر، بشتاب ساعت
دلم را کرده ای بی تاب ساعت
سبک تر، زودتر، بشتاب، بشتاب
مبادا رفته باشی خواب ساعت
سبک تر، زودتر، آتش گرفتم
بچرخ این بار چون گرداب ساعت
نمی جنبی چرا یکدم ز جایت
کمی حال مرا دریاب ساعت
توهم یکبار بشکن سنت خویش
کند حالم چنین بی تاب ساعت
                  «فاطمه فیض»
___________
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(( بزم گل ))

ای مه جهان آرا معدن صفا هستی
برگزیده خالق فخر اصیا هستی
عین جمله ی محبوبان فخر انبیا هستی
تو طبیب هر رنجی درد هر دوا هستی
شمع بزم هر جمعی بس که خوش لقا هستی
زلف و رخ نمایان کن بزم گل رخان بشکن
با تکلم شیرین صوت بلبلان بشکن
از حرم خلیل آسا رونق بتان بشکن
تاج لطف بر سر نه افسر شهان بشکن
از نظر نایاب همچو کیمیا هستی
درج لعل بگشای قیمت گوهر بکشن
با تبسم شیرین قیمت شکر بشکن
بهر لیلة المعراج نوبت سحر بشکن
با متاع خود نرخ سیم و زر بشکن
یوسف عزیز من چون تو بی بها هستی
این «کنیزک» مجرم ترک گفت وگو دارد
نه به جام خرسند است نه غم سبو دارد
مدت مزیدی هست با غم تو خو دارد
آرزوی یک دیدن ز آن رخ نکو دارد
روی خود به من بنمای گر ز من جدا هستی
                               «مریم کنیزک»




نوع مطلب : شعرهای زنان افغانستان، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.





مدیر وبلاگ : ققنوس اشک
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

.